Czołgi T-26.

Z końcem lat 20. XX wieku Związek Radziecki podjął działania mające na celu wprowadzenie nowego programu modernizacji broni pancernej. Armii Czerwonej potrzebne były lekkie czołgi, które wsparłyby w walce piechotę. W związku z tym Sowieci wykupili od Anglii licencję na produkcję czołgu lekkiego typu Vickers 6E. Ponadto zakupili 15 sztuk tego czołgu. Bazując na konstrukcji Vickers 6E skonstruowano własne lekkie czołgi o nazwie T-26.

Czołgi T-26 powstawały na przestrzeni lat 1931 – 1940. Wyprodukowano 12 000 czołgów w różnych wersjach. Czołgi te posiadały 1 armatę kalibru 45mm oraz 1 lub 2 karabiny maszynowe kalibru 7, 62mm. Masa jaką miały te czołgi wahała się od 8 200kg do 10 250kg. Posiadały 4-cylidrowy silnik gaźnikowy osiągając prędkość do 31km/h. Czołgi T-26 mieściły czteroosobową załogę. W chwili wybuchu II wojny światowej T-26 miały najwięcej egzemplarzy w całej Europie, jeśli chodzi o czołgi lekkie. Pierwszy bój stoczyły w roku 1934 podczas incydentów przygranicznych w Mandżurii. Ponadto wykorzystywane były również w hiszpańskiej wojnie domowej, operacjach Związku Radzieckiego nad rzeką Chalchin-Gol oraz w wojnie zimowej pomiędzy Finami a ZSRR. W wymienionych walkach T-26 górował, ze względu na nikłą pancerną siłę bojową wystawioną przez przeciwnika. Przez to radzieccy konstruktorzy nie zdołali wychwycić wad, jakie posiadały ich czołgi. A były to cienki pancerz i wadliwy układ napędowy. Po raz ostatni T-26 wzięły udział w walce w 1945 roku na Dalekim Wschodzie w operacji rozbicia Armii Kwatuńskiej.

Dodawanie komentarzy zostało zablokowane.